*دوستان عزیز و خواهران و برادران ارجمند هیئتی*
سلام علیکم؛
چند وقتی است که از بعضی از دوستان و اعضای هیئت مان سوال می‌کنم که چرا در مراسمات نماز جماعت مساجد و نماز جمعه، راهپیمایی های سیاسی عبادی، تشییع پیکر شهدا و مومنین، و مراسم هیآت مذهبی حضور پیدا نمی‌کنند؟ در جواب می‌گویند: "اینقدر گیر گرفتاری‌ها و کارها و مشغله و خانواده و بیماری‌ها و دردسرها و بدبختی‌ها و .... هستیم که حتی فرصتی برای کارهای شخصی خودمان هم نداریم و وقت کم می‌آوریم!"

🔹درصورتی که یکی از راه‌های نجات از خیلی از این گرفتاری ها و دردسرها، شرکت در همین مراسمات دعا و زیارتها، مسجد و نمازجماعت و نمازجمعه‌ها، نماز شب و نماز اول وقتها، راهپیمایی اربعین و عبادی سیاسی‌ها، صدقه دادن، کمک به مردم، یاری مظلوم، حمایت از حق، و .... می‌باشد.

🔹در خدمت همسر و خانواده و فرزندان و مردم و بیماران بودن، و اعمال دیگری مثل این کارها، عبادت است و بنابر احادیث و روایات، یقیناً اجر و پاداشی در حد و یا چند برابر ثواب حج و جهاد و کربلا و شهادت و اعتکاف و عبادات‌ هم دارد، اما ما نباید از اعمال انفرادی و اجتماعی و عبادی سیاسی دیگر مان غفلت کنیم. در حقیقت ما بایستی با بصیرت بیشتر و با حکم عقلی، اهم را از مهم تشخیص دهیم و به هرکدام که مهمتر است بپردازیم.

🔹 *نتیجه و مقصود:*
نماز و دعا، راز و نیاز، اشک و گریه ها، صدقه و کمک به نیازمندان، حمایت از حق و حقیقت، توبه از گناهان و ترک اَولیٰ، شرکت در مراسمات عبادی و سیاسی و مذهبی، *مخصوصا گریه بر گناهان و سید الشهدا و معصومین علیهم السلام* ، راه نجات ما از تمام گرفتاری ها و مشغله‌ها می‌باشد. این‌ها را دست‌کم نگیریم به آنها توجه داشته باشیم. ان‌شاالله
التماس دعا

*برادر کوچک شما*
*نادرزمانی ١۴٠٣/٨/١٠*

📤پاسخگویان:

https://pasokhgooyan.blogfa.com/post/3333
https://ble.ir/pasokhha/2980485595727037590/1730351475407