🔴سوال:
1⃣ازدواج در زمان جاهلیت و قبل از اسلام چگونه بود؟
2⃣آیا کسانی که غیر مسلمان هستند حرامزاده می باشند؟
🔵پاسخ سوال اول:
استاد شهید مطهری در مورد ازدواج در عصر جاهلیت می نویسد: در جاهلیت عرب، چهار نوع زناشویی وجود داشته است. یک نوع همان است که امروز معمول و جاری است که مردی به وسیلۀ پدر دختر از دختر خواستگاری می کند و پس از تعیین مهر با او ازدواج می کند و فرزندی که از آن دختر پیدا می شود؛ از لحاظ تعیین پدر تکلیف روشنی دارد.
نوع دیگر این بوده که مردی در خلال ایام زناشویی با زنی، خود وسیلۀ زناشویی او را با مرد دیگری برای یک مدت محدود فراهم می کرده است تا از او برای خود نسل بهتری به وجود آورد. به این ترتیب که آن مرد از زن خود کناره گیری می کرد و زن خود را توصیه می کرد که خود را در اختیار فلان شخص معین بگذارد و تا وقتی که از آن مرد آبستن نمی شد؛ به کناره گیری خودش ادامه می داد. همین که روشن می شد آبستن شده؛ با او نزدیکی می کرد. این کار را در مورد کسانی می کردند که آن ها را برای تولید فرزند از خود، شایسته تر می دانستند. و در حقیقت این کار را برای بهبود نسل و اصلاح نژاد انجام می دادند. این نوع زناشویی را - که در واقع زناشویی در خلال ایام زناشویی دیگر بود - �نکاح استبضاع� می نامیدند.
نوع دیگر زناشویی این بود: گروهی که عده شان کمتر از ده نفر می بود با یک زن معین رابطه برقرار می کردند. آن زن آبستن می شد و فرزندی به دنیا می آورد. در این وقت آن زن همۀ آن گروه را نزد خود دعوت می کرد و طبق عادت و رسم آن زمان، آن مردان نمی توانستند از آمدن سرپیچی کنند. همه می آمدند. در این هنگام آن زن هر کدام از آن مردان را که خود مایل بود به عنوان پدر برای فرزند خود انتخاب می کرد و آن مرد حق نداشت؛ از قبول آن فرزند امتناع کند. به این ترتیب آن فرزند، فرزند رسمی و قانونی آن مرد محسوب می شد.
نوع چهارم این بود که زنی رسماً عنوان �روسپی گری� داشت. هر مردی - بدون استثنا - می توانست با او رابطه داشته باشد. این گونه زنان معمولًا پرچمی بالای خانۀ خود می زدند و با آن علامت شناخته می شدند. اینچنین زنان پس از آن که فرزندانی به دنیا می آوردند؛ همۀ مردانی را که با آن ها ارتباط داشتند؛ جمع می کردند و آنگاه کاهن و قیافه شناس می آوردند.
قیافه شناس از روی مشخصات قیافه رأی می داد که این فرزند از آن کیست و آن مرد هم مجبور بود؛ نظر قیافه شناس را بپذیرد و آن فرزند را فرزند رسمی و قانونی خود بداند.
همۀ این زناشویی ها در جاهلیت وجود داشت، تا خداوند محمد صلی الله علیه و آله را به پیغمبری برگزید و او همۀ آن ها را جز آنچه اکنون معمول است از میان برد�.
در پاره ای از موارد مهریۀ یک زن را ازدواج زن دیگری قرار می دادند. مثلًا برادری، خواهر خود را به ازدواج شخصی در می آورد؛ در مقابل این که آن شخص خواهر خود را به ازدواج وی درآورد. در حقیقت مهریۀ هر یک از دو زن همین بود؛ و به آن در اصطلاح �نکاح شِغار� می گفتند.
✅البته موحدانی که به دین حنیف حضرت ابراهیم علیه السلام بودند مثل اجداد و خاندان پیامبر برای ازدواج، عقد و خطبه داشتند؛ که در جریان ازدواج حضرت محمد صلی الله علیه و آله با حضرت خدیجه علیها السلام اتفاق افتاد.
منبع: پایگاه اطلاع رسانی حوزه
🔵🔵پاسخ سوال دوم:
پیش از پرداختن به پاسخ، تذکر نکتهای لازم به نظر میرسد.
پیوند زناشویی از ضروریات جامعه بشری است که برای حفظ و بقای نسل ناگزیر از آن هستند؛ از اینرو؛ به طور طبیعی در میان هر ملت و مذهبی ازدواج و پیمان زناشویی وجود دارد. البته طبیعی است که با ازدواج در اقوام و مذاهب دیگر متفاوت باشد؛ به دلیل اختلاف و تفاوت آموزهها. اما این اختلافات موجب رد این نوع ازدواجها نمیشود، به گونهای که آنرا ازدواج ندانیم، بلکه از نظر مکتب اسلام هر نوع ازدواجی که از هر ملت و امتی انجام شود مشروع و مورد قبول خواهد بود.
در روایتی از امام صادق(ع) میخوانیم که آنحضرت فرمود: �رسول خدا(ص) فرموده است: مشرکان را دشنام ندهید؛ چون برای هر قومی ازدواجی وجود دارد�.[1]
در حدیثی دیگر آمده است که امام صادق(ع) فرمود: �رسول خدا(ص) مسلمانان را از اینکه به کنیزی ناسزا گفته شود؛ مثلاً گفته شود: دختر فلان و فلان، برحذر میداشت؛ چون هر قومی ازدواج دارند�.[2]
همانطور که ملاحظه شد، اسلام همه این ازدواجها را تأیید کرده است. شایان توجه است که بدانیم؛ دین اسلام کسانی که نسبت حرامزادگی به کسی بدهند را مورد مذمت قرار داده است؛ نقل شده است: براى امام صادق(ع) دوستى بود که هر وقت حضرت به جایی میرفت هرگز از آنحضرت جدا نمیشد، در یک زمان که آن شخص به همراه آنحضرت در بازار نعلین فروشان راه میرفت و غلام او که از اهل سند بود در پشت سر ایشان راه میرفت، ناگهان به پشت سر خود سه بار توجه نمود و غلامش را میخواست و او را ندید، دفعه چهارم که نگاه کرد [او را دید و] گفت: اى پسر زن بدکاره کجا بودى؟ راوى میگوید حضرت صادق(ع) دست خود را بلند کرد و به پیشانى خود زد بعد [از روى تعجب] فرمود: �سبحان الله به مادر او نسبت زنا میدهى؟ من براى تو ورع و پرهیز کارى از گناهان را امید داشتم، پس با مشاهده این وضعیت، دیدم که براى تو پرهیزکارى نیست�. آن شخص گفت: فدایت شوم مادر او اهل سند و مشرک است، آنحضرت فرمود: �آیا نمیدانى که براى هر امت و گروهى [برحسب دین و کیش خودشان] نکاحى است، از من دور شو [و دیگر نزد من نیا]�. راوى میگوید دیگر او را ندیدم که با آنحضرت راه برود و همراه آنجناب باشد، تا آنکه مرگ میان آنها جدائى انداخت.[3]
بنابراین، تمام ازدواجهایی که در ملل، اقوام و کیشهای دیگر صورت میگیرد، از نظر مکتب اسلام مورد تأیید است و فرزندانی که از آنها متولد میشوند مشروعاند و کسی حق ندارد نسبت حرامزادگی به آنان دهد.
امام صادق(ع) میفرماید: �آیا نمیدانى که براى هر گروهى نکاحى است که به وسیله آن از زنا خوددارى میکنند�.[4]
اما کسانی که بر خلاف دین و آیینشان با هم رابطه زناشویی برقرار میکنند، طبعاً این ارتباط نامشروع بوده و اگر فرزندی نیز در این رابطه متولد شود نامشروع و حرام زاده خواهد بود.
[1]. شیخ طوسی، تهذیب الأحکام، ج 6، ص 387، تهران، دارالکتب الاسلامیة، 1365ش.
[2]. همان، ج 7، ص 472.
[3]. آشتیانى، احمد، طرائف الحکم (اندرزهاى ممتاز)، ج 2، ص 157 - 158، ناشر کتابخانه صدوق.
[4]. همان.
منبع: اسلام کوئست
📤پاسخگویان
https://eitaa.com/pasokhgooyan/486
http://pasokhgooyan.blogfa.com/post/346
https://t.me/pasokhgoyan/11199
موضوعات مرتبط: اعتقادی
برچسبها: ازدواج قبل اسلام , ازدواج در جاهلیت , ازدواج خاندان پیامبر , فرزندان حرامزاده
